تسنن محمدی و تشیع علوی در انتهای مسیر رسیدن به کمال دین اسلام به هم می‌رسند و چون در چهره هم نیکو می‌نگرند هر کدام خود را در دیگری می‌بیند. از طرفی یکی از مهمترین دلایل ماندگاری و گسترش اسلام وجود دو مذهب تشیع و تسنن در نظام ساختاری مکتب اسلام بوده است.

دیر زمانی است که حکمای بزرگ جهان بشریت درباره امت واحد و وحدت عالم انسانی، مدینه فاضله، حکومت ایده آل یا حکومت واحد جهانی آرزوها کرده و طرحها داده اند. شاید بیش از چهل هزار سال از تاریخ پیدایش این ایده مقدس می گذرد و از چهار هزار سال قبل، فلاسفه و حکیمان زیادی در نقاط مختلف جهان برای ایجاد چنین وحدتی اقدام عملی نیز کرده و بپاخواسته اند. هر یک از حکما و فیلسوفان برای رسیدن به این هدف مقدس و عالی طرحی داده اند اما نقشه انبیاء الهی واحد است. پیامبران در طول دوازده هزار سال تاریخ مدون دینی، بیش ازیک طرح پیشنهاد نکرده اند و آن طرح وحدت جهانی بر اساس اصول "قولوا لا اله الا الله تفلحوا" ،"الهکم اله واحد" و "قل هوالله احد" است.

پیامبران متفقاً گفته اند :"اگر می خواهید جامعه ای پر سعادت ایجاد کنید یکتاپرست باشید."  مسلمانان واقعی که در عشق نسبت به خدای محمد (ص) و خود حضرت محمد (ص) وحدت نظر دارند به معنای آن است که یکدیگر را دوست دارند. زمانی که در ایمان آوردن به الله و پیامبرش هم صدا و هم عقیده هستند همگی مومن محسوب می شوند و قرآن چه زیبا فرموده است که:"انما المؤمنون اخوه"؛ اهل ایمان با یکدیگر برادر هستند.

یکی از مهمترین دلایل ماندگاری و گسترش اسلام وجود دو مذهب تشیع و تسنن در نظام ساختاری دین اسلام بوده است. همانگونه که وجود احزاب سیاسی درون یک نظام سیاسی سبب رشد و تداوم نظام و شکوفایی استعدادهای نهفته آن می شود وجود مذاهب گوناگون در درون یک دین نیز سبب گسترش و ماندگاری آن دین می شود. 

منطق علمای سنی پیرو تسنن محمدی - نه تسنن اموی - نیز از منطق علمی و انصاف اسلامی علمای بزرگی الهام می گیرد که هر چند از طرف خلفای اموی به عنوان رئیس مذاهب رسمی اهل سنت معین شدند اما همواره به شاگردی امام جعفر صادق (ع) معترف بوده و خود را مجتهد و محققی ساده معرفی می کردند که نظراتشان برای هیچکس قابل تقلید نبوده و چیزی فراتر از یک نظریه فقهی نمی تواند باشد.

منصور دوانیقی (خلیفه عباسی) از مالک (رئیس مذهب مالکی) می خواهد که کتاب فقهش را کتاب رسمی کرده و پیروی از آن را به همه ملل اسلامی اعلام کند اما مالک می گوید: " مردم را در آنچه برای خویش انتخاب می کنند آزاد بگذار." شافعی و ابوحنیفه هم هر دو اعتراف می کنند آنچه را که فتوا داده اند تنها در حکم یک نظریه است و هرگز راضی نیستند که کسی بدون تحقیق و بررسی و تعقل ، نظراتشان را پذیرفته و از آنان تقلید کند.

ارادت و اخلاص روسای مذاهب اهل سنت نسبت به خاندان پیغمبر بوپژه حضرت امیر (ع) و امام جعفر صادق (ع) به اندازه ای است که برای ما شیعیان شگفت انگیز و باور نکردنی است. شافعی در جایی می گوید:" و مات الشافعی و لیس ادری؛ علی ربه ام ربه الله : شافعی از دنیا رفت در حالیکه نفهمید که علی (ع) خدای اوست یا الله خدای اوست."

در زمان معاصر هم ، شیخ شلتوت ،مفتی اعظم اهل تسنن و رئیس دانشگاه بزرگ الازهر اینگونه فتوا داد: " عموم مسلمین می توانند از نظر شرعی به فقه جعفری عمل کرده و یا از یکی از مذاهب اربعه فقه تسنن (حنبلی،مالکی،حنفی،شافعی) به فقه جعفری عدول نمایند." امام خمینی (ره) بنیانگذار انقلاب اسلامی ایران نیز، شرکت در نماز جماعت اهل تسنن و اقتدا به آنان را جایز دانسته و بارها تاکید کردند: " هر کس بین شیعه و سنی تفرقه بیندازد نه شیعه است نه سنی." و یا در جای دیگر چنین می فرمایند: " تفرقه از شیطان و وحدت کلمه از رحمان است".

همه ما باید آگاه باشیم که تسنن محمدی و تشیع علوی در انتهای مسیر رسیدن به کمال دین اسلام به هم می رسند و چون در چهره هم نیکو می نگرند هر کدام خود را در دیگری می بیند. بنابراین جای ذره ای شک و تردید نیست که تنها راه رسیدن به وحدت و یگانگی پایدار میان این  "دوبرادر دشمن شده" در برابر این " دشمن های برادر شده"، حرکت از متن مذهب محمدی و علوی خویش و تکیه بر کتاب قرآن است.

سئوال مهمی که بسیار تامل برانگیز است این است که حاصل قرنها اختلاف، تفرقه و دشمنی میان شیعه و سنی چه بوده است؟ آیا حاصل این اختلافات جز رشد علمی، صنعتی و اقتصادی غرب و دشمنان اسلام بوده است؟آیا دامن زدن به این اختلافات و تفرقه ها سبب گسترش اسلام شده است؟  

سئوال مهم دیگر این است که از کدام بخش آیه " واعتصمو بحبل الله جمیعا و لا تفرقوا" شیعه کشی و سنی کشی استنباط می شود؟ آن دسته  از برادران اهل تسنن که تشیع را متهم به خروج از دین اسلام  می کنند بدانند که شرط اسلام برای مسلمان شدن، بر زبان جاری ساختن دو جمله " اشهد ان لا اله الا الله" و " اشهد ان محمدا رسول الله" است، پس دیگر چه جای تفرقه و اختلاف است؟  هیچ کس از هر فرقه و مذهبی که با شد حق ندارد هیچ مسلمانی را که شهادتین بر زبان آورده است، تکیفر کند.

بعد از پیروزی انقلاب که به فرمان امام خمینی (ره) هفته ای با عنوان هفته وحدت نامگذاری شد نشانگر اهتمام ویژه ایشان به حفظ وحدت امت اسلام بود. دشمنان اسلام از یکسو تلاش کرده اند که تشیع از افکار اهل سنت و اهل سنت از افکار تشیع بی اطلاع باشد و از سوی دیگر، همواره پیروان این دو مذهب را دشمن یکدیگر معرفی می کنند. تشیع و تسنن مشترکات اساسی و بسیاری دارند که مهمترین آنها رسالت پیامبر، قرآن ، خانه کعبه و محبت اهل بیت(ع) است .

به جرات می توان گفت که عامل اصلی شکست و بدبختی مسلمانان تفرقه و دشمنی و نفرت است. خداوند در قرآن خطاب به مسلمانان می فرماید:" کنتم خیر امه اخرجت للناس تامرون بالمعروف و تنهون عن المنکر و تومنون بالله؛ شما (مسلمانان) بهترین امت برای ایمان آوردن به خدا و دعوت مردم به کار نیک و باز داشتن آنها از کار بد هستید."

آیا می توان با اختلاف و دشمنی سایر مردم جهان را به شایسته ها دعوت کرد؟ وحدت مسلمین از مهمترین عوامل و پیش نیازهای جاری شدن عدالت در جوامع اسلامی و رشد و شکوفایی علمی، اقتصادی، صنعتی و فرهنگی است. بدون تردید ،هیچ جامعه ای را در طول تاریخ نمی توانیم بیابیم که با تفرقه و اختلاف توانسته باشد به اصلاح امور سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و علمی خود بپردازد. کوتاه سخن آنکه اختلاف، تفرقه و دشمنی همواره در طول تاریخ ، عامل افول و سقوط تمدن ها و ملتها بوده است ؛ پس باید به سوی وحدت و برادری گام برداشت.

***********************************

****************************************

**************************************

**************************************

حدود دو هفته پیش ، سفری به یکی از شهرستانهای استان چهارمحال و بختیاری داشتم.

وضع کوچه و خیابونا واقعا افتضاح بود. اونقدر گل و لای و کثافت به خاطر برف و بارون توی کوچه های آسفالت نشده و شن ریزی نشده جمع شده بود که ناخودآگاه به ذهن خطور می کرد که شاید طوفان نوح همین 2 ساعت پیش اونجا اتفاق افتاده!

از دوستم پرسیدم : چرا به شهرداری خبر نمی دین تا کوچه ها رو آسفالت کنه؟

گفت: ای بابا الان 2 ساله که از شهرداری خواهش می کنیم یه ماشین شن فقط توی این کوچه بریزن ولی انگار نه انگار که وظیفشونه!

از 118 شماره شهرداری اونجا رو گرفتم و فورا تماس گرفتم.

گوشی رو که برداشتن گفتم با شهردار کار دارم. گفت: آقای... الان توی یه جلسه هستن بعدا تماس بگیرین.

گفتم: من خبرنگارم و از تهران زنگ میزنم و یه کار خیلی واجب با شهردار دارم.

به محض اینکه گفتم خبرنگارم، لحن برخوردش کاملا تغییر کرد و گفت: واقعا ببخشید که نشناختم لطفا چند لحظه گوشی!

به 10 ثانیه نکشید که شهردار گوشی رو برداشت و گفت: سلام علیکم بفرمایید!

جواب دادم: و علیکم السلام و رحمه الله و برکاته! من زمانی هستم آقای....

گفت: حال شما چطوره؟ خوب هستین الحمدلله؟ من در خدمتم بفرمایید.

گفتم: آقای شهردار متاسفانه مردم شهر شکایات زیادی از نحوه عملکرد و رسیدگی شهرداری دارن. مردم اصلا راضی نیستن.یه نمونه کوچیک اینه که میگن الان 2 ساله از شهرداری میخوان کوچه ها رو شن ریزی کنه ولی شهرداری اصلا پاسخگو نیست.

جواب داد: آقای زمانی این مردم مثل قوم یهود هستن! هر چقدر هم که مثل موسی برای اینا کار کنی باز هم گوساله پرستی میکنن و بهونه میگیرن! اینا حتی نمی فهمیدن بلوار یعنی چی؟ نمیدونستن چمن چیه! من بودم که برای اینا بلوار و چمن رو آوردم.

به محض این که این حرف رو از یه مسئول شنیدم سرم سنگین شد و چشام سیاهی رفت.مغز سرم داغ کرد. نزدیک بود از حالت طبیعی خارج شم ولی برای اینکه بتونم راضیش کنم کار شن ریزی رو انجام بده خودمو کنترل کردم و گفتم:

آقای.... شما زحمت بکشین دستور بدین خ حافظ کوچه 33 رو شن بریزن که مردم بتونن راحت رفت و اومد کنن و مطمئن باشین که دعای خیر اونا پشت سر شماس.

جواب داد: چشم به خاطر اینکه شما زحمت کشیدین تماس گرفتین من همین الان یه اکیپ رو میفرستم این کارو تا 2 ساعت دیگه انجام بدن.

وقتی باهاش خدا حافظی کردم از شدت ناراحتی نفهمیدم که سلام کردم یا خداحافظی!

سرم داشت میترکید. مدام خودمو سرزنش می کردم که چرا جوابشو ندادم. چرا چرا چرا؟

خلاصه صبر کردم تا فرصت 2 ساعته شهردار تموم بشه تا جوابشو بدم.

2 ساعت گذشت ولی به اندازه 2 سال برای من طولانی بود.

فورا شماره شهرداری رو گرفتم و گفتم که زمانی هستم با آقای.... کار دارم.

جواب داد: آقای زمانی ایشون الان تشریف ندارن.

گفتم : الان که ساعت اداریه قاعدتا باید باشن. من کار خیلی مهمی باهاشون دارم.لطف کنین شماره موبایلشون رو بهم بدین.

وقتی به موبایلش زنگ زدم تا فهمید منم قطع کرد.

چندین بار پشت سر هم تماس گرفتم ولی جواب نداد. اونقد تماس گرفتم تا بالاخره بعد از 15 دقیقه جواب داد ولی نه خودش بلکه خانومش!

خانومش هم منو پیچوند و گفت: ایشون خونه نیستن. دیگه داشتم قاط میزدم. یه دفعه به ذهنم اومد که با اس ام اس حرفمو بهش بزنم. آره فکر خوبی بود.

یه اس ام اس براش فرستادم که عین اونو اینجا نقل میکنم:

"آقای.... سلام. امروز صبح شما یک مقایسه ای کردید که از اساس و بنیان اشتباه بود. شما این مردم رو یهود خطاب کردین و خودتون رو موسی! ولی بدونین که این مردم شیعیان علی هستن نه قوم یهود! و شما هم از آسمان تا ته زمین با موسی فاصله دارین چرا که او پیامبر خدا بود و شما غلام شاگردان موسی هم نیستین.

شما مسئول هستین و در قبال انجام مسئولیتتون پول میگیرین و ارتقای مقام شامل حالتون میشه پس هیچ منتی بر مردم ندارین. امام خمینی گفتند که مردم ولی نعمتان ما هستند.

ولی شما به همین راحتی به ولی نعمتای خودتون توهین کردین.

یادتون باشه که شما مسئول هستین و باید پاسخگو باشین"

اس ام اس رو که براش فرستادم بعد از 2 دقیقه یه اس ام اس فرستاد که: " آقای زمانی من حاضر به مذاکره حضوری هستم"

جوابشو دادم که:"به به چه عجب! شما حاضر به مذاکره تلفنی هم نشدین چه برسه به مذاکره حضوری! یادتون باشه که برای ثانیه به ثانیه این مسئولیتی که دارین باید به خدا و مردم جواب بدین"

چند ثانیه بعد دیدم گوشیم زنگ میزنه... بله خود خود خودش بود.

گوشی رو برداشتم و گفتم: سلام علیکم جناب آقای....

جواب داد: سلام آقای زمانی. باور کنین من منظور بدی نداشتم. من آدم بدی نیستم. چندین سال سابقه جبهه دارم. من از دست معاون وزیر لوح تقدیر گرفتم.

گفتم" آقای شهردار من که نگفتم شما آدم بدی هستین.ما انقلاب کردیم که مشکلات مردم رو حل کنیم. ما انقلاب کردیم که مسئولین خادم مردم باشن نه آقا بالاسر اونا! مگه امام نگفتن که اگر به من خدمتگزار بگویند بهتر از این است که رهبر بگویند.شما نگاه کنید که در بیشتر آیات قرآن هرجا اسم الله اومده بلافاصله بعدش اسم مردم (ناس) اومده و این نشانگر جایگاه رفیع مردم پیش خداس.

مردم که چیز زیادی نمیخوان. مگه یه ماشین شن ریختن چقد سخته که شما 2 سال مردم رو بخاطرش چشم انتظار بذارین؟

گفت: من فردا حتما این کارو انجام میدم. ولی دوست دارم تشریف بیارین شام در خدمتتون باشیم.

گفتم: سپاسگزارم ایشالله که همه کارامون برای خدا باشه نه برای خرما! (البته بهش نگفتم که خودم هم برای خرما کار میکنم)

و... فردای همون روز یه اکیپ از شهرداری اومدن و قال قضیه رو کندن.

مردها موجودات پیچیده ای هستند همانگونه که زن ها پیچیده اند. عده ای از زنان بویژه فمنیست های میانه رو بر این باورند که اگر مردها نباشند زن ها راحت ترند، کمتر دلهره دارند و کمتر رنج می کشند. این دسته از زنان فکر می کنند که اگر مردها نباشند راه پرواز زن ها به آسمان باز می شود.

یکی از این زنان فمنیست می گوید:« خیال می کنیم اگر مردها نباشند ، تا آسمان پرواز می کنیم اما

یک روز متوجه می شویم که در قلعه ای که از عشق خودشان برای ما ساخته اند اسیر شده ایم؛ قلعه ای با دیوارهای بلند و سر به فلک کشیده. از همان ابتدای آشنایی با مردها متوجه نبودیم که آرام آرام دیوارهای این قلعه را بالا می برند و ما بدون واهمه فقط ایستادیم و تماشا کردیم ...».

برخی روانشناسان هم بر این عقیده اند که مردها با همه ی پیچیدگی شان ، خلق و خویی بچه گانه دارند و بسیار کم پیش می آید که به مردی بر بخوریم که به سن بلوغ رسیده باشد. مردها کودکانی اغلب ماجراجو ، تنوع طلب ، فراموشکار و فعالند.

 مثل پیکان دست دوم!

فمنیست های تندرو هم معتقدند مردها مثل « ذرت بو داده» هستند چرا که هر چند بامزه اند اما جای غذا را نمی گیرند. این گروه از فمنیست های تندرو مردها را به «پیکان دست دوم» تشبیه می کنند که ارزان و غیر قابل اطمینان هستند. اما فمنیست های مدرن ، پا را از این گونه اظهار نظرهای صرفا تئوریک بسیار فراتر گذاشته و یک نظریه تئوریک- پراکتیکال ارائه داده اند و آن این است که « مردها را بکشید حتی اگر پدرانتان باشند»!

زنانی هم وجود دارند که از مردها به دلیل برخی برداشت های نادرست آنان از جنس زن عصبانی هستند و می گویند:« مردها کاملا در اشتباه اند که فکر می کنند جنس زن، سيري نا پذير، حسود و بیش از حد احساساتی است». اینان باورهای غلط مردان نسبت به زن را ناشی از عدم شناخت صحيح و عدم درک روحيه ی لطيف زن می دانند. اما عده ای دیگر از زنان هم باورهایی درباره مردها دارند که بسیار به مذاق مردان خوش می آید. اعتقاد این دسته بر این است که مردها موجوداتی دوست داشتنی، تلاشگر، جدی و آینده نگر هستند که زندگی و عمر خود را در راه رفاه و سربلندی زن و فرزندان فدا می کنند و به دنبال بهترین مادر برای بچه هایشان هستند».

هر چه هستی مرد باش!

به راستی چه چیز سبب شده که بافت حداکثری جامعه زنان به مردان بدبین باشند و این بدبینی تا آنجا پیش برود که عده ای از زنان کمر به قتل مردان و شوهرانشان ببندند؟با اندکی تامل و دقایقی جستجو در صفحات حوادث روزنامه و پرونده های موجود در دادگستری ها با یک واقعیت تلخ مواجه می شویم؛ واقعیتی تکان دهنده و بنیان کن؛ واقعیت خیانت، آن هم خیانت مردان به زنان. این واقعیت زمانی رنگ بحران به خود می گیرد که دكتر اقليما رئيس انجمن علمى مددكارى ايران اعلام می کند:« ۷۰ درصد مردان حداقل يك بار خيانت به همسر را در كارنامه زندگى شان ثبت می کنند»!
اما به راستی چرا؟ مردان چرا به زنان خیانت می کنند؟ دلایل گوناگونی را می توان برای این امر بیان کرد اما مهمترین دلایلی که قابل تامل و بررسی است عبارتند از: تربیت غیر اصولی، عقده های جنسی، عدم رغبت همسر به داشتن روابط جنسی، خیانت همسر، زیاده خواهی و تنوع طلبی، احساس حقارت و ضعف شخصیت اجتماعی، بی خطر شمردن خیانت، بوالهوسی و هوسرانی، اخلاق و رفتار غیر قابل تحمل همسر، سهل انگاری زنان، عدم جذابیت همسر، از بین رفتن عشق و علاقه.

متاسفانه برخی از مردان هم برای توجیه خیانت خود، رویکرد شرعی و دینی را مطرح کرده و قوانین دینی را وسیله ای برای توجیه اعمال خود می دانند. حال آن که حتی اگر وجه شرعی موضوع هم رعایت شود شرط اول برای صحت وجه شرعی، کسب رضایت همسر است. این عده از مردان باید توجه داشته باشند که کارویژه دین و قوانین دینی، تحکیم بنیان خانواده ها و استحکام روابط زن و شوهر است نه سست کردن این بنیان ها و روابط!